Recensie ELSEVlER, KENNIS & CULTUUR  18-7-1998  

Hollandse nachtclubjazz Terug naar de sfeer van de jaren veertig. Een rokerige club, gedempte jazzklanken en een sensuele zangstem: Miss Bee  

Jazzzangeressen hebben de gewoonte tot op hoge leeftijd door te gaan. Vocalistes als Ella Fitzgarald, Carmen McRae bleven zingen tot ze erbij neervielen. Dat kon vanwege een verbluffend vakmanschap, maar ook omdat zich in hun genre bar weinig nieuwe concurrentie aandiende. Hoe lang is, om naar Nederland te kijken, Rita Reys niet de kwalificatie 'Europe's firstlady of jazz' opgeplakt? Met het omvallen van de oude bomen ontstond een gat dat met de revival van de klassieke jazz geleidelijk wordt gevuld. Met zangeressen die, om te beginnen, kunnen zingen. Maar die dan ook nog eens met het repertoire omgaan op een manier zoals ooit door de auteur moet zijn bedoeld. Zonder de vocale aanstelleritis waarmee vanaf eindjaren vijftig zo vaak het werk van de Cole Porters, Gershwins en Irving Berlins werd gerevitaliseerd.  

Een vaderlandse aanwinst van jewelste is Miss Bee.  Een naam die niet iedereen meteen veel zal zeggen. En toch is de stem die daarbij 'Lotus Blossom verderfelijke en vergeten songs hoort er een die tal van Nederlanders bekend in de oren zal klinken. Miss Bee heet in werkelijkheid Beatrice van der Poel en ze was als vocaliste te horen op de soundtrack van Gordel van smaragd. Verder deed ze zich gelden met haar popband BeeSwamp enbij Orkater. En nu heeft ze twee cd's op het Basta-label, waarop trefzeker de sfeer van de late jaren dertig en veertig wordt opgeroepen - de jaren waarin klassezangeressen als Billie Holiday, June Christy, Doris Day zich losmaakten van de big bands waar ze het zingen hadden geleerd en met gedempte jazz-ensembles liederen zongen om 's avonds laat bij te mijmeren, terwijl buiten tropische regens neerkletteren. Miss Bee wordt op beide schijven prachtig ingetogen muzikaal begeleid door combo’s die deels bestaan uit muzikanten die bekend zijn uit The Beau Hunks. Niet verwonderlijk, aan de basis van beide projecten stond producer/bassist Gert-Jan Blom. Trompettist/arrangeur Menno Daams begeleidt met z’n frisse Bergzicht Combo de vocaliste op Gordel van Smaragd door sfeervol hunkerend gezongen standards als Foolin' myself en You go to my bead. Wat avontuurlijker is Lotus Blossom een plaat met 'verderfelijke en vergeten' liederen over liefde en lust, en met de heerlijkste muzikale bedding die een vocaliste zich maar kan wensen - waar ze, moeiteloos allerlei historische stijlen parafraserend, doorheen meandert. De overeenkomst met Billie Holiday die de hoes suggereert (met de zijdelings in het haar gestoken bloemen) is gezocht; en met haar rijkdom aan stemmen heeft ze dat ook helemaal niet nodig.      

Sjook Roodenburg   (Elsevier)   

Terug